Calendar
 
  Last Diary
 
ทำไมนะทำไม
เอาอีกแล้วเรา
พยายามทำใจ
มันรู้สึก เหงา ๆ
back to diaryclub ^^
ส ะ ส ม
คิด
เหงา..
เวลาเปลี่ยน
เคยมีมั้ยนะ?
แกว่งเท้าหาเสี้ยน..
HAPPY BIRTH DAY..
ความผิด ของผู้ที่ไม่ได้ก่อ
โอ๊ะ..โอ...!!
กำหนดการ
น้องรหัส
เวลา..ไม่เคยพอ
ก็แค่นี้เอง
พยายาม..
วันนี้วันจันทร์
เงิน 1,000 บาท
ถ้า..??
ถนนสายแสงตะวัน
สิ่งมีชีวิต
ทำงานงก ๆ
เราทำได้
  Favourite Diary
 
  Counter
       


  คิด  

นั่งมองโทรศัพท์อยู่นานสองนาน..
ตั้งแต่เมื่อวาน จนถึง เที่ยงของวันนี้
หนึ่งเบอร์โทรที่ mem ไว้ใน list รายชื่อที่ใช้ติดต่อ
จนกระทั่ง บ่าย จึงตัดสินใจ โทรออกไป

"ไปจบกับเขาจริง ๆ ให้ได้ก่อน..ฯลฯ"

เสียงเพลงจากปลายสาย บ่งบอกว่าสายว่าง แต่ ไม่มีคนรับ
ฉันกดวางสาย และนั่งทำงานต่อ ...

สิบนาทีให้หลัง เบอร์เดิม ยิงกลับมา
ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู และกดโทรออก อีกครั้ง
เพลงยังเล่นได้ไม่ถึงไหน ปลายสายมีคนรับ แต่ไม่ยอมพูด
และฉัน ก็ต้องเป็นคนเริ่มบทสนทนาก่อน

"สวัสดีค่ะ..มัดเองนะคะ...เป็นไงบ้างคะ"

ปลายสายน้ำเสียงราบเรียบ(เช่นเคย)แต่ฉันกลับรู้สึกว่ามันแตกต่าง
ฉันบอกไปอย่างที่รู้สึก "ดู..ไม่เหมือนเดิมนะคะ"
ปลายสายรับ ว่าใช่ มันไม่เหมือนเดิม ด้วยเหตุผล "คงเพราะเข้มแข็งขึ้น"
"และคงเพราะ ผ่านอะไรมาเยอะ รู้ว่าใครเป็นยังไง อยู่ในโลกความจริงมันก็ต้องเป็นอย่างนี้"

คุยกันได้สักพัก(เล็ก ๆ ) ก่อนจะวางสายฉันยังคงบอก
"ดูแลตัวเองด้วยนะคะ"..ปลายสายบอก "ก็ต้องดูแลตัวเองอยู่แล้ว ขอบคุณมากนะจ๊ะ"
และก่อนจะวางสายจริง ๆ ยังฝากอีกหนึ่งข้อความ
"ฝากความคิดถึง ถึง.(อีกคน). ด้วยนะ" ฉันรับปาก ค่ะ ถ้าเจอ จะบอกให้

คนปลายสายที่ว่า เป็นหนึ่งในบรรดาผู้คนที่ฉันรู้จักผ่านโลกออนไลน์
จากจุดเริ่มต้น ที่ไดอารี่สนุก .. ไดอารี่ ที่ให้ความอบอุ่นได้มากกว่าคำว่า ไดอารี่

จากตัวอักษรผ่านหน้าได..กลายเป็นส่งผ่านหน้า MSN
จากตัวอักษรผ่านหน้า MSN กลายเป็นน้ำเสียงส่งผ่านโทรศัพท์
จากน้ำเสียงที่ส่งผ่านโทรศัพท์..กลายเป็นพบปะเจอหน้าในโลกความจริง
และจากการเจอกัน ก็กลับกลาย ห่างหาย ไร้ซึ่งข่าวคราว..
เหมือนเป็น วัฏจักรวงจร ของคนใน สนุกได

"เมื่อไดอารี่ถูกปิด ทุกอย่างก็จบ" ..มีคนบอกไว้อย่างนั้น

แต่สำหรับฉัน ไดอารี่ปิด ใช่ว่าทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นจะถูกปิดตายไปด้วย
ความรู้สึกก็ยังคงดำเนินไปเช่นเดิม เฉกเช่นเดียวกับที่เคยเป็นมา
นับตั้งแต่วันแรกที่พวกเราได้รู้จักกัน จวบจนกระทั่ง วินาทีนี้
ฉันไม่เคยนึกเสียใจ ที่ได้มอบความรู้สึกดี ๆ ให้กับใครหลาย ๆ คนที่ฉันรู้จัก
และไม่เคยนึกเสียดายเลยแม้แต่น้อย กับความห่วงใยที่ให้ใครไป
ตัวอักษรทุกตัวของฉัน พิมพ์มาจาก ความรู้สึกในใจ ไม่ใช่ คำหลอกลวง
ถ้าฉันไม่รู้สึก ฉันก็จะไม่พิมพ์หรือฝากอะไรไว้ ผ่านตัวหนังสือเหล่านี้

...มันคงจะเป็นการฝืนความรู้สึกเกินไป ถ้าจะทำอะไร โดยที่ ใจ ไม่ได้ต้องการ!!

ที่เขียน ไม่ใช่ต้องการให้ใครต้องคิดเหมือนกันกับที่ฉันคิด
แค่เพียงอยากจะบอก ความรู้สึกของฉันเอง ที่เคยมีและยังมีอยู่
เพราะเรา คงไม่สามารถไปบังคับให้ใคร ทำอะไรอย่างที่เราต้องการได้ทั้งหมด

ถ้าเป็นไปได้ วันนี้ ฉันก็ยังอยากให้ สนุกได กลับมาบนโลกออนไลน์อีกครั้ง

เพราะฉันยัง รัก บ้านหลังนั้นของฉัน เสมอ

 

แรมทาง

     Share

<< เหงา..ส ะ ส ม >>


Posted on Fri 7 Sep 2007 16:26

เป็นธรรมดาเจ้ามัด..คำพระท่านถึงบอกไว้ว่า อย่ายึดติด...

ทุกอย่างย่อมเปลี่ยนไปตามกาลเวลา

จำไว้เวลาเปลี่ยน..ทุกอย่างเปลี่ยน

ไม่เว้นแม้แต่ "คน"....

พี่เฟริส   
Wed 12 Sep 2007 23:48 [1]

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh